پرواز مرگ

تو می روی  و سقف دلم چکه می کند

بی تو خزانه هم هوس سکه می کند

امشب قطار قافیه ها ریپ می زند

وزن درست شعر مرا تکه می کند

دیگر خدای قهقهه چشمک نمی زند

در نیمه های شب به دلم تک  نمی زند

بی شک دوباره ترمز قلبم بریده است

آنقدر مرده ام که مرا .. کک نمی زند!

این بغض های خسته که فواره می شود

مات نگاه این منه آواره می شود

حتی طناب دار به من زخم می زند

در آخرین نفس گره اش پاره می شود

جا مانده ام .. زمانه به من دل نمی دهد

پروازهای مرگ .. که کنسل نمی دهد

وقتی تمام حوصله ام محو می شود

دنیا چرا برای  سرم.. گل نمی دهد؟

شقایق

۱۶ دی  ماه ۹۱